♥♥,,,[Short Fic]Eyelash (2nd),,,♥♥

posted on 27 Oct 2013 22:36 by jokerizm
http://i148.photobucket.com/albums/s22/paracetamol_01/paracetamol_01009/eyelash2.jpg
 
Eyelash 2nd
 
 
 

“นี่นายจะแกล้งฉันเหรอ”

 

“แกล้งอะไรครับ”

 

“ก็ไอ้ชุดนอนนี่ไง”

 

“ผมแกล้งที่ไหน ก็ชุดนี้ผมใส่ประจำก็ไม่มีปัญหา”

 

“แต่ฉันมี...นายดู”

 

และแล้วก็ถึงเวลาที่สารร่างอันสูงใหญ่จะได้ออกมาปรากฏต่อหน้าคาเมะ หลังจากที่ยืนหลบอยู่ในห้องน้ำเป็นนานสองนานราวกับกำลังหลบกองโจรอัลกออีดะห์ที่อยู่ๆก็บุกเข้ามาขอดูละครภาคค่ำภายในห้อง คาเมะต้องยืนรอขาแข็งอยู่เป็นชั่วโมงกว่าเจ้านายที่รักจะเยื้องย่างออกมาได้ แล้วพอเดินออกมา....เท่านั้นแหละ.....

 

“..........................”

 

ไม่ต้องบรรยายอะไรเลย กับสภาพของเจ้านายที่เขาแอบรักแอบชอบมาเป็นเวลา 3 ปี เจ้านายที่วางมาดเคร่งขรึม หน้าตาหล่อเหลาปานนายแบบเสื้อผ้าแบรนด์ดัง ทุกภาพที่เคยเห็นนั้นถูกลบหายไปหมดเหมือนใครเอาสีทาบ้านสีดำมาทาทับ แล้วมันก็มีภาพของ.....อืมม...ภาพ....ของใครดีล่ะ...มาวางแทนที่เอาไว้....

 

คาเมะบอกไม่ถูก รู้แต่ว่าภาพนี้เขาเหมือนเคยเห็นมาก่อนในรายการทีวีตอนดึกๆ

ที่จะมีเทรนเนอร์หุ่นล่ำใส่กางเกงแอโรบิคกับเสื้อกล้ามรัดรูปออกมาเต้นเอ็กเซอร์ไซส์โฆษณาสินค้าจนสะโพกย้วย

แล้วตอนนี้ เจ้านายของเขาก็เหมือนสวมร่างเทรนเนอร์เหล่านั้นไม่มีผิดเพี้ยนเลย

 

ไม่รู้จะขำหรือจะสงสารดี

โอยยย...รู้ถึงไหนอายถึงนั่น

 

“ก็....ก็คล่องตัวดีออกนะครับ”

 

คาเมะพูดไปก็ยิ้มกรุ้มกริ่มไป แต่สิ่งที่จินเห็นนั่นมันคือการหัวเราะเยาะชัดๆ มีอย่างที่ไหนเอาชุดแบบนี้มาให้ใส่ จะเอาคืนใช่ไหม บอกมา!

 

“หาชุดดีๆมาให้ฉันใส่เดี๋ยวนี้”

 

“ไม่มีแล้วครับ”

 

“แต่นี่มันรัดรูป นายดู! ฉันจะเป็นลูกโป่งใส่น้ำเดินได้ก็เพราะไอ้ชุดฟิตเปรี๊ยะของนาย!”

 

“แต่ตอนผมใส่ชุดนี้ มันหลวมโครกเลยนะครับ ผู้จัดการตัวใหญ่เอง ช่วยไม่ได้”

 

“คาซึยะ....”

 

“ไอ้กางเกงนี่ก็แค่กางเกงบอลธรรมดา มันไม่ใช่ไซส์ผู้จัดการมาตั้งแต่แรก ต่อให้หาจนหมดตู้ผู้จัดการก็จะออกมาในลักษณะแบบนี้ทุกชุดนั่นแหละ”

 

“แต่มันมีชุดนึง”

 

“ห๊ะ?”

 

เอาแล้วไง....

พูดไม่พูดเปล่า คาเมะเหลือบเห็นว่าสายตาของผู้จัดการสุดที่รักนี่กำลังหรี่มองที่ชุดนอนสีเทาลายทางสลับขาวของเขาราวกับกำลังหื่นกระหาย อยากจะคิดเข้าข้างตัวเองเหลือเกินว่าสายตาแบบนั้นที่เจ้านายมองมาอาจจะกำลังต้องการลวนลามเนื้อกายของเขา แต่มันไม่ใช่ไง ในเมื่อตอนนี้สิ่งที่เจ้านายต้องการที่สุดคือชุดนอน เพราะฉะนั้น ไอ้ที่มองมาทางเขา มันก็แน่นอนแล้วว่า.....

 

“ถอดออกมา”

 

“ไม่ได้นะครับ แล้วผมจะใส่อะไร”

 

คาเมะกอดตัวเองแน่นหนาจนเนื้อผ้าบนเรือนกายยับยู่ยี่ ในใจแม้จะนึกสงสารอยู่บ้างที่เจ้านายจะต้องมาทนอึดอัดกับชุดนอนแอโรบิคแบบนี้ แต่อีกใจนึงก็เสียดายหากว่าเจ้านายจะต้องเปลี่ยนไปใส่ชุดอื่นที่ตัวใหญ่กว่า ก็ดูสิ เสื้อผ้าเน้นรูปร่างที่มีกล้ามเนื้อเป็นมัดขนาดนี้ โอกาสเดียวเลยนะที่จะได้เห็น ถ้าเปลี่ยนชุดล่ะก็เสียดายแย่เลย

 

เดี๋ยวนะ....นี่เรากำลังคิดอกุศลอะไรอยู่เนี่ยะ

บ้า....ไม่ๆๆๆๆ ยังทำให้เขารักเราไม่ได้เลย นี่จะมาคิดอะไรบ้าบอแบบนี้แล้ว

ทุเรศตัวเองชะมัด><

 

“นายก็ใส่ชุดฉันสิ ไหนว่าใส่แล้วหลวมไง”

 

“แต่ว่า....”

 

“ไม่ต้องมีแต่...เอาชุดนายมา เห็นชัดๆว่ามันตัวใหญ่ขนาดนี้นายยังจะใส่อยู่อีก แล้วกางเกงนอนนั่นเอวมันใหญ่กว่าเอวนายแน่ๆ ฉันว่ารัดยางเอาไว้ชัวร์”

 

“ผู้จัดการไม่มีสิทธิ์น่ะ นี่มันเสื้อผ้าผมนะ!”

 

“จะถอดไม่ถอด”

 

ร....เรื่องอะไร....มาเดินเข้าหาเขาแบบนี้ล่ะ!?

คาเมะชักเริ่มไม่ไว้ใจในตัวผู้จัดการคนนี้แล้ว ความบ้าอำนาจและเอาแต่ใจตัวเองทำให้เขาอดจะคิดไม่ได้ว่าไอ้คนที่มายืนสั่งเขานี่จริงๆแล้วเป็นฝาแฝดของผู้จัดการรึเปล่า ผู้จัดการที่เขาแอบรักมันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ ผู้จัดการตัวจริงป่านนี้คงนั่งทำงานสรุปแผนไตรมาสประจำปีอยู่ในห้องสุดหรูของคอนโดชั้นสูงสุดที่ราคาแพงเหยียบล้าน พลางดื่มไวน์รสนุ่มคลอเคล้าไปกับเพลงแจ๊ซฟังสบายๆ ไม่ใช่ไอ้ลูกโป่งน้ำนี่ที่อยู่ๆก็สะบัดหัวฟูๆแล้วย่างสามขุมเข้ามาหายังกับจะจับเขาปล้ำให้แหลกคาเตียง ความจริงจะทำอะไรเขาก็ไม่ว่า แต่มันต้องไม่ใช่แบบนี้ ไม่ใช่ในแบบที่มันผิดไปจากจินตนาการของเขาแบบนี้ มันช็อกนะรู้ไหม!

 

“ผู้จัดการอย่าเข้ามานะ”

 

คาเมะสั่งเสียงหลง พลางเดินวนไปรอบห้องนอน แต่จินก็ตื๊อจัง เดินตามอยู่นั่นแหละ เขาจะหนีก็หนีไม่ได้ เพราะจินเล่นเดินมาดักหน้าเอาไว้แถมพลิ้วอีกต่างหาก คาเมะขยับตัวจะไปทางนี้จินก็ดักทัน สรุป จะหนีก็ตาย จะทะลึ่งพุ่งเข้าใส่ก็ตายเหมือนกันนั่นแหละ

 

“ถอด”


“ไม่”

 

“ไม่ใช่มั้ย”

 

“อย่า!!..........โอเค เปลี่ยนชุดให้ก็ได้ พอใจรึยัง”

 

สุดท้ายคาเมะก็ต้องยอม วิ่งเข้าห้องน้ำได้ทันแล้วปิดประตูใส่หน้าจินดังปังจนหัวฟู